speech Eileen Bosch tijdens de dodenherdenking 4 mei 2019

SPEECH DODENHERDENKING – Eileen Bosch

“Er drijven bloemen in het water.

Elke bloem is een verhaal.

En ik zal ze steeds vertellen,

Elke bloem in elke taal…

Het zijn verhalen over helden, helden die je niet snel ziet.

En ze drijven in het water.

En ze zeggen: vergeet mij niet.”

(Uit Spijt de musical)

 

Zomer 1969.

Je loopt een pleintje over en gaat een bruine deur binnen. Er wordt je gevraagd hoe je heet en je geeft een valse naam op. Zij hoeven niet te weten wie je bent, dat weet je zelf wel. Je mag naar binnen. De muziek dreunt in je oren, mensen dansen op de bar in zelfgemaakte jurkjes. Je loopt naar de jukebox en gooit een muntje in het apparaat. Even later speelt je favoriete lied en na het genot van een drankje krijg je sjans.Opeens valt de politie binnen. Muziek valt uit. De normale lichten gaan aan. Het doet pijn aan je ogen. Je wordt vastgegrepen en tegen een muur gezet. De deur slaat open en je moet naar buiten. Omdat je op de verkeerde plaats op het verkeerde moment was, word je meegenomen. Buiten wachten de andere mensen. Ze kijken toe, slaan hun armen om zich heen alsof ze die mooie jurk van gestolen gordijnen willen verbergen. Alsof ze hun donkere huiskleur willen uitgummen, terwijl ze een paar minuten geleden nog trots op de bar uit de kleren gingen. Je schreeuwt om hulp, maar weet niet of ze dit keer wél gaan helpen of dat hun eigen angst toch de overmacht krijgt.

Het is juli 1969. Mensen worden voor de zoveelste keer uit de bar Stonewall in New York gehaald door de politie en opgesloten zonder enige reden. Maar nu is het klaar.Het is klaar met die vernederende opmerkingen, bespuugd worden, geen drank meermogen nuttigen tenzij de Maffia dat voorschiet omdat vergunningen voor alcohol in gaykroegen van de overheid niet afgegeven worden. Het is klaar met opgesloten worden omdat je als man niet minimaal 3 mannelijke kledingstukken draagt. Het is klaar met dat homofobische gedoe. Klaar.Een jaar later is er op Christopherstreet een bijeenkomst om de Stonewall rellen te herdenken en verder te protesteren in een mars. Een jaar later nog een keer. En nog een keer.De protestmarsen gaan verder en in Europa komen mensen ook in opstand. Duitsland, België, Nederland, ieder land doet mee.

Zo ook op 14 april 1979, die later uit zou groeien tot het Roze Zaterdag wat we nu kennen. Maar we gaan door. Totdat iedereen zichzelf mag zijn.

Als wij niet helpen als iemand gepest wordt en steeds hoofdwegdraaien omdat je iemand ziet van een andere religie of huidskleur… Als wij niets doen tegen antisemitisme, xenofobie, homofobie, islamofobie en vooral het onbegrip… De tweede wereld oorlog is lang geleden… maar als wij niets doen, wie dan?